🏡 अरे भावा, दोन मिनिटं मन लावून ऐक…

आपण सहा भाऊ…
ही जमीन आपली वडिलांची, आजोबांची.
त्यांनी भांडून नाही, तर जपून ठेवली.

७०–८० वर्षांपूर्वी पंचांनी तोंडी वाटणी केली…
पण कागदावर काहीच नाही. मोजणी नाही. नावफेर नाही.

आज तू त्या छोट्या तुकड्यावर घर बांधायला निघालास.
तुला वाटत असेल – “पंचांनी मला दिली होती.”
ठीक आहे… आम्ही तुझं म्हणणं खोटं म्हणत नाही.

पण एक विचार कर…

उद्या सरकारी मोजणी झाली
आणि तो तुकडा आमच्या नावावर निघाला तर?

तेव्हा काय करायचं?

तू म्हणशील – “मी घर बांधलंय, खर्च केलाय.”
आम्ही म्हणू – “ही जमीन आमच्या हिस्स्यात आहे.”

आणि मग…
भांडण.
पोलीस स्टेशन.
कोर्टकचेरी.
वकील.
पैशाचा पाऊस.

त्या वेळी पंच येणार नाहीत.
भावकी येणार नाही.
गावकरी दोन दिवस बोलतील… मग पळ काढतील.

ताण कोण सहन करणार?
आपली लेकरं.

---

आम्ही तुझ्या घराला विरोध करत नाही…

आम्ही फक्त एवढंच म्हणतो:

“पहिले जमीन अधिकृत मोजून घेऊ.
नावावर करू.
मग ज्याच्या हिस्स्यात येईल त्याने घर बांधावं.”

हे चुकीचं आहे का?

आज तू हट्टाने घर बांधशील,
पण उद्या तो हट्ट आपल्या मुलांना भोगावा लागला तर?

घर पुन्हा बांधता येईल…
पण भावांमध्ये पडलेली भिंत कधीच पडत नाही.

---

🔥 भावा, विचार कर…

आज आपण शांततेने बसून मोजणी करू शकतो.
उद्या कोर्टात उभं राहून एकमेकांकडे बघायलाही लाज वाटेल.

आपण शत्रू नाही.
आपण एकाच आईबापाची लेकरं आहोत.

म्हणून सांगतो —
हट्ट सोड.
कायदेशीर वाटणी करू.
आणि मग तू तुझ्या हक्काच्या जमिनीत अभिमानाने घर बांध.

आम्हाला तुझं घर थांबवायचं नाही…
आम्हाला पुढच्या पिढीचं आयुष्य वाचवायचं आहे.